Winterdepressie - A9

Cabin fever mag vertaald worden met winterdepressie. Maar met deze prachtige stoffen, word ik eigenlijk alleen maar gelukkiger.
Het blokje is weer gemaakt van originele feedsack.

Het eerste stukje goed strak, nu de andere puntjes nog goed krijgen. Spelden, meten en nog eens nakijken...

Nee, geen koorts, wel rode wangen van inspanning deze keer.

Wat kan tellen toch moeilijk zijn

Met de randjeslap op tafel is het in de vakantie gemakkelijk om elk los momentje toch nog even een paar steekjes te zetten.

Soms een klein stukje in de achteruit, en soms het gemiste steekje lekker laten zitten. Zo is het helemaal mijn lap.
Het blauwe randje is een steekje naar onder verplaatst. Ik kwam erachter dat ik tig randjes geleden een kruisje  te hoog was gestart en dat alle volgende randjes dus eigenlijk een kruisje te hoog beginnen.
Geen mens die het ziet, dus uithalen doe ik niet. Toch ben ik weer wel zo ijdel dat ik het niet op de foto heb gezet. Ach, dit foutje is hersteld en met nog zo'n 20 randjes te gaan, zal het echt niet het laatste foutje zijn!

Katies kampvuur - A5

Een blokje met vliegende gansjes is opeens een stuk minder moeilijk als je de paperpiece-methode gebruikt. En in dit blokje zitten er wel 8.

De foto is in de avond gemaakt. Het laatste naadje is nog niet plat gestreken, maar ik ben blij met de strakke puntjes.
Én met het stofje. Met veel zorg uitgezocht door dochterlief op de handwerkbeurs een paar maanden terug.

Siggies van lang gelee

"Wat gaat de tijd toch hard", denk ik als ik de kleine werkstukjes door mijn handen laat gaan. Vandaag is het siggie-project aan de beurt om aan verder te werken. 2009 en 2010 zitten al aan elkaar. En een begin is gemaakt met 2011.

Het zijn de rest-siggies van de vorige lap. Die maakte ik op kleur en deze waren over.

De lap zit op de hoekpuntjes vast met een stoffen roosje en de rozenrand heeft een stukje tekst uit Shakespeare geborduurd: What's in a name?  That which we call a rose. By any other name would smell as sweet. (Vrij vertaald: Het maakt niet uit hoe een roos heet, het ruikt toch even zoet.)

Nu gebruik ik de siggies om de techniek "quilt as you go" onder de knie te krijgen. Naai ik bij de Dear Jane quilt eerst de achterkant aan elkaar, hier doe ik eerst de voorkant.

De achterkant naai ik met de hand 'onzichtbaar' dicht. Deze vier zijn nu vast aan de voorkant en krijgen na een strijkbeurtje een dichte achterkant. Ooit.

Want eerst ga ik weer een stukje blogs-lezen!

Een goed begin..

Is het halve werk, nietwaar? En omdat dit project goed is begonnen is het dubbel en dwars waard om ook af te maken.

Een randje per week is niet helemaal gelukt, dus de komende dagen probeer ik een inhaalslag te maken met mijn randjes.

En de volgende twee:

De komende randjes zijn steeds in één kleur gemaakt. Dat gaat lekker snel. Op naar het volgende duo.

Ook alle lezers een goed begin ( en vervolg ) gewenst voor 2015 !

Met vlag en wimpel - L4

Saint George's Cross heet dit blokje en wikipedia vertelt me het verhaal van een kruisridder en de vlag van Engeland. Tja, die is rood wit en past niet in mijn groene schema.

Nu moet ik ook wel weer heeeeeeeel vee fantasie hebben om hier een rode kruis in te zien. Ik houd het daarom maar bij vlag.
Dit blokje is met vlag en wimpel geslaagd. Alle puntjes op de plek waar ik ze ook wilde hebben.

Recht zo die gaat - D1,D2,D3 en D4

Vier blokjes af voor aan de groeiende lap. Een ook nu ga ik iets uitproberen. Zie je dat gele lapje? Dat had ik op een veel te groot wit lapje genaaid en omdat dat lapje van dezelfde stof is als de sashings, dacht ik : Ik laat de randjes eens achterwege!

In de originele Stickle-quilt zijn de blokjes ook niet allemaal even groot. Het ene blokje is groter of kleiner dan de andere.

Dus deze keer niet een foutje hersteld, zoals bij de eerste twee blokjes links bovenin, maar expres een "fout" gemaakt. Dit ga ik vaker doen. het bevalt prima!