Quiltdip

Dat ik na het afmaken van de hexagonnenlap in een gat zou vallen, was te verwachten. Dat deze dip gelijk zou vallen met een instorting op werkgebied is iets ongelukkiger. Het woord overspanning is gevallen en ik heb mijn functie als locatiecoördinator teruggegeven. En samen met een vastzittende schouder (kalk? gescheurde pees? stress? slijmbeursontsteking? alles tegelijk?) houdt het even niet over.

Ik mag weer voor de groep en dat is een feestje. ( Echt, ik krijg hier energie van en zit dus niet thuis op de bank). En met behulp van gesprek, loog en peut en veel lieve mensen klim ik er weer een beetje bovenop en langzaam aan lukt het me om weer met stofjes te gaan spelen.

De grote lap is weer veilig teruggekomen, inclusief juryrapport ( 7-ens en 8-en) en klosjes garen van Metler. Het bloggen staat dus op een laag pitje.

p.s. lief vriendinnetje uit Ter Aar: je had het helemaal goed! Bedankt voor je kaartje.

F4 - De oude windmolen

Een nieuw stofje voor deze oude windmolen. Niet al te moeilijk na alle slordige fouten van het vorige blokje. 

C8 - Een kroon op het werk?

Deze keer geen kroon op mijn werk. Te snel ging dit blokje. Te snel getekend....dus niet vergeten er zelf naadtoeslagen bij te denken! (Tot zover had ik mijn hoofd er toch nog net op tijd bij)

Maar daarna ging het fout: Te snel gespeld...dus niet alle hoekjes zitten even scherp!

Te snel gesneden... dus zit het midden niet in het midden!

Te snel.... dat betekent dat ik maar snel iets anders moet gaan doen, voordat er nog meer scheve resultaten geprutst worden...

F3 - een sneeuwbal

Geen wintersport voor mij, maar sneeuwbal is de naam van dit blokje. Niet al te moeilijk deze keer.

F2: Kaleidoscoop

Uren kan ik bezig zijn met turen. Kijken naar een aquarium is geen straf. Of eindeloos spelen met een knikkerbaan maakt me gelukkig.
Zo ook een kaleidoscoop. Zo'n buisje met kraaltjes en palletjes die je draait en dan komt er een ander plaatje.

Deze kaleidoscoop was gemakkelijker dat het leek zo in het boek op het eerste gezicht. Vrolijk rood uit een moda charmpack uit de jaren 30. Wat kan een mens blij zijn met kleine dingen.

Het kindje is weer thuis

Het gebeurd niet vaak dat ik onder werktijd een berichtje krijg van manlief. Ze zijn alle 14.500 veilig thuis gekomen lees ik.

Maastricht was een belevenis. De lap hing mooi en ook het juryrapport geeft me een ruime voldoende voor dit project.

Ik heb niet veel foto's van werkstukken gemaakt, ook deze komt van de telefoon van mijn man..

Er was zoveel moois en knaps, het duizelde me helemaal.

En dit is nog maar een klein stukje van de zaal!
De komende dagen moet ik nog steeds bijkomen van de ontlading van het afhebben van dit werkstuk en de poespas eromheen. Een grote-quilt-af-dip. Ik wikkel me in mijn lap en doe eventjes een paar daagjes niks. Misschien een los blokje, maar dat is dan ook alles.

TR 10: Kostbare edelstenen

De diamantjes van het vorige blokje wachten nog steeds op betere tijden. Het appliceren gaat nog niet zoals ik het zou willen. Op de naaimachine lukt het me beter om mijn schouder te ontzien. Naadje voor naadje, doe ik nu een hele dag over een blokje, waar ik in andere tijden een half uurtje voor nodig had.

Dit puntje komt net van de naaimachine. Nog twee taartpuntjes en dan is de bovenste rij af. Het mooie schema dat ik voor de vakantie aanhield, is volledig herzien. Het tempo wordt vanaf nu zo'n beetje gehalveerd. Ik wacht op de afspraak van de orthopeed, die me meer kan vertellen over het wat en hoe van mijn schouderpijn.
Gelukkig kost stofjes aaien geen moeite en daar wil ik ook best wel even zoet mee zijn...